من فکر میکنم جای یک واژه در ادبیات جهان حقیقتا خالی است و آن واژه ی بسیار پُرمعنی "درسگو" (LN: Lesson Narrator) است. درسگو کسی است که در کلاسهای درس دانشگاه، مطلب کتاب درسی را که کسی دیگر نوشته صرفا برای دانشجویان بازخوانی کرده و به زبان قابل فهم شرح میدهد، همین! درسگو نه تنها کوچکترین نقشی در شکل گیری هیچ بخشی از آن مطلب علمی نداشته و نخواهد داشت، بلکه در بسیاری موارد حتی خودش کاملا علت وجودی، لزوم یا کاربرد یا سابقه پشت آن آن مطلب علمی که بیان میکند را نمیداند.
در حال حاضر به چنین شخصی "استاد" میگویند که این کاملا غلط است!در آموزش و پرورش ما به درسگو، آموزگار میگوییم. یعنی کسی که آموزش میدهد. این خوب است نه برای کسیکه واقعا آموزش نمیدهد و صرفا هرچه به او گفته اند بیان میکند. مثلا معلم دینی و تاریخ و علوم اجتماعی و ... کلا دروس عمومی؛ چه در دانشگاه و چه در مدارس اینها نه تنها آموزش نمیدهند که گمراه کننده کودکان نیز هستند و آنها را از تعقل کافی و استدلال خردمندانه دور میکنند. اینها را که باید فوری ریخت بیرون در یک نظام سالم آموزشی. این هیچ!
اما منظور من کلا واژگان و حرفه های استادیاری و استادی است که بسیار بیجا برای 99 درصد "آموزگاران" و "درسگو" ها بکار میرود. ایشان واقعا استاد چه هستند؟؟ حل تمارین؟ بیان عقاید و نظرات دانشمندان دیگر؟ حفظ کردن مطالب؟ قانع کردن دانشجو با مغالطه؟ چه؟
بسیاری از اینها مطالب فیزیک و شیمی که آموزش میدهند را خود حتی یکبار تست و صحت سنجی نکرده اند. یا فرضا ریاضیات و فیزیک پیشرفته ای که درس میدهند را اصلا نمیدانند از کجا آمده و به کار می آید! فقط مثل طوطی، آنچه آموخته اند به دیگران پس میدهند. جز اینست؟ چند درصد جز اینست؟ آماری داریم؟
لفظ "استاد" به نظر من تنها لایق کسی است که یا متخصص در یک فن و حرفه باشد و یعنی در آن فن و حرفه صاحب کتاب یا دست آورد عملی تایید یا ثبت شده باشد و یا کسیکه خود تولید علم و تولید محتوای علمی ثبوتی قابل عرضه در یک شاخه علمی یا هنری یا ورزشی کرده باشد. الباقی همه از دم یا آموزگار هستند (چه دانشگاه و چه مدرسه) و یا درسگو! این فرق را دانش آموزان و دانشجویان باید بگذارند. اگر آمووزش دیدند، طرف آموزگار است. اگر صرفا درس میدهد و تمرین حل میکند و میرود: درسگو.
پس درسگو همواره یک رتبه پایینتر از آموزگار است چون واقعا بلد نیست چیزی به کسی درست آموزش دهد و صرفا درس را بیان میکند و سر برج حقوقش را میگیرد و خلاص!
نه تحقیقی و نه حتی بروزرسانی و مطالعه بیشتر و پژوهشی ارزنده. هیچ!
در حال حاضر به چنین شخصی "استاد" میگویند که این کاملا غلط است!در آموزش و پرورش ما به درسگو، آموزگار میگوییم. یعنی کسی که آموزش میدهد. این خوب است نه برای کسیکه واقعا آموزش نمیدهد و صرفا هرچه به او گفته اند بیان میکند. مثلا معلم دینی و تاریخ و علوم اجتماعی و ... کلا دروس عمومی؛ چه در دانشگاه و چه در مدارس اینها نه تنها آموزش نمیدهند که گمراه کننده کودکان نیز هستند و آنها را از تعقل کافی و استدلال خردمندانه دور میکنند. اینها را که باید فوری ریخت بیرون در یک نظام سالم آموزشی. این هیچ!
اما منظور من کلا واژگان و حرفه های استادیاری و استادی است که بسیار بیجا برای 99 درصد "آموزگاران" و "درسگو" ها بکار میرود. ایشان واقعا استاد چه هستند؟؟ حل تمارین؟ بیان عقاید و نظرات دانشمندان دیگر؟ حفظ کردن مطالب؟ قانع کردن دانشجو با مغالطه؟ چه؟
بسیاری از اینها مطالب فیزیک و شیمی که آموزش میدهند را خود حتی یکبار تست و صحت سنجی نکرده اند. یا فرضا ریاضیات و فیزیک پیشرفته ای که درس میدهند را اصلا نمیدانند از کجا آمده و به کار می آید! فقط مثل طوطی، آنچه آموخته اند به دیگران پس میدهند. جز اینست؟ چند درصد جز اینست؟ آماری داریم؟
لفظ "استاد" به نظر من تنها لایق کسی است که یا متخصص در یک فن و حرفه باشد و یعنی در آن فن و حرفه صاحب کتاب یا دست آورد عملی تایید یا ثبت شده باشد و یا کسیکه خود تولید علم و تولید محتوای علمی ثبوتی قابل عرضه در یک شاخه علمی یا هنری یا ورزشی کرده باشد. الباقی همه از دم یا آموزگار هستند (چه دانشگاه و چه مدرسه) و یا درسگو! این فرق را دانش آموزان و دانشجویان باید بگذارند. اگر آمووزش دیدند، طرف آموزگار است. اگر صرفا درس میدهد و تمرین حل میکند و میرود: درسگو.
پس درسگو همواره یک رتبه پایینتر از آموزگار است چون واقعا بلد نیست چیزی به کسی درست آموزش دهد و صرفا درس را بیان میکند و سر برج حقوقش را میگیرد و خلاص!
نه تحقیقی و نه حتی بروزرسانی و مطالعه بیشتر و پژوهشی ارزنده. هیچ!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر