از سه سال پیش که فیلم زیبا و تاثیرگذار تار (Tár) را دیدم تا به امروز، متأسفانه هیچ فیلم سینمایی دیگری ندیده ام که ارزش نقد و تحلیل که هیچ؛ حتی ارزش دیدن داشته باشد. گرچه من در این مدت بدلیل مشغولیات دیگر، چندان هم پیگیر و مترصد محصولات سینمایی نبودم؛ اما درعین حال، به سادگی می توان با یک نظر به وضعیت فجیع این روزهای سینما، دریافت که فیلمهای ارزشمند واقعا انگشت شمار شده اند.
و ظاهراً دیگر فیلمها برای این منظور ساخته نمیشوند که بیننده به آنها فکر کند و ذهنش درگیر گره های داستانی شود، بلکه جدیداً انگار سیاست تهیه کنندگان به سمتی رفته که یا شما در همان لحظه ی تماشای فیلم، هیجان زده شده و به «CGI» (Computer Generated Imagery = تصاویر تولید شده با کامپیوتر) بابت خلق صحنه های شگفت انگیز و اغراق آمیزش، آفرین بگویید و یا به خودتان فحش بدهید که چرا چشم و گوش خود را ساعتی در اختیار چنین حجم از مهملات غیرواقعی با پیامهایی غلط یا کودکانه گذاشته اید!
ولی امروز موضوع کمی فرق داشت...: