از سه سال پیش که فیلم زیبا و تاثیرگذار تار (Tár) را دیدم تا به امروز، متأسفانه هیچ فیلم سینمایی دیگری ندیده ام که ارزش نقد و تحلیل که هیچ؛ حتی ارزش دیدن داشته باشد. گرچه من در این مدت بدلیل مشغولیات دیگر، چندان هم پیگیر و مترصد محصولات سینمایی نبودم؛ اما درعین حال، بسادگی می توان با یک نظر به وضعیت آشفته این روزهای سینما، دریافت که فیلمهای ارزشمند واقعا انگشت شمار شده اند. و جدیداً دیگر فیلمها برای این منظور ساخته نمیشوند که بیننده به آنها فکر کند و ذهنش درگیر گره های داستانی شود، بلکه ظاهراً سیاست تهیه کنندگان به سمتی رفته که یا شما در همان لحظه ی تماشای فیلم، هیجان زده شده و به «CGI» یا Computer-Generated Imagery (تصاویر تولیدشده توسط کامپیوتر) بابت خلق صحنه های شگفت و اغراق آمیز، آفرین بگویید یا اینکه به خودتان فحش دهید که چرا چشم و گوش خود را ساعتی در اختیار چنین مهملاتی گذاشته اید!
ولی امروز موضوع کمی فرق داشت و من با تماشای یک فیلم دیدنی با عنوان "اتاقهای پشتی" (Backrooms) محصول همین سال جاری، سریع دهنم درگیر شد و بلافاصله تصمیم گرفتم هیجان تفسیر آنرا با شما خوبان نادیده، قسمت کنم. پس این شما و این تحلیل محتوایی فیلم مذکور: