هوش بظاهر مصنوعی در اساس، در امتداد همان "هوش طبیعی" انسانی است که هم ساختار، شاکله و الگوریتم کاری و هم حتی خوراک آن هوش "دست دوم" در واقع «آگاهی و اطلاعات» خود انسانها است! انسان هوشمند در این عصر اطلاعات، بسیار تلاش کرده تا بمرور اکثر کارهای خودش را صرفا بمنظور "بهینه سازی سرعت، دقت و کیفیت" به پردازنده های سیلیکُنی «برونسپاری» کند. سیلیکُنی که خود باز از دل همین "طبیعت زمین" استخراج میشود. ماده ای که در خاک زمین هم فراوان است. همان خاکی که به چشم بیشتر ما انسانها بیارج و بیمقدار بنظر میآید!