For life, I died to see with my own eyes, the Utopiainstead what I achieved was Presbyopiaso even can't see well longer, this Homeland of diarrheaAnd now, I think before getting Dementiashould find a way to survive in this REAL Dystopiathat will be far superior to drowning in Ridiculous Fantasia
میدانید مهمترین مدلی که لشگر سایبریون اینترنتی در تحمیق اپوزیسیون ایرانی بکار میبرند چیست؟ شیوه ای امتحان شده برای اینکه نگذارند با هم ائتلاف کنند و تبدیل به نیروی موثری شوند؟
برایتان میگویم:
من امروز صبح که پاشدم همینجوری حالم خیلی خوب بود. طرفهای ظهر بود که یک خبر شگفت انگیز شنیدم.
من اگر در سرزمینی آزاد زندگی میکردم، بالطبع می بایست بابت پیش بینی هایم درخصوص نتایج بسیاری از اتفاقات که از تحلیل صحیح "روابط بین المللی در سایه قدرتها" نشأت میگیرد، باید به خود می بالیدم و از خوانش پیوندهای مخفیانه میان دولتها لذت وافر می بردم ولی متأسفانه همین حظ ساده را هم نمی توانم ببرم چرا که نتایج آن پیش بینی ها، شوربختانه و مصیبت مندانه تمامی در جهت بیچاره تر شدن هموطنانم در ایران بوده است و موقعیت ایران را در دنیا بیشتر و پیشتر به سراشیبی قهقرا هل داده است!
بی مقدمه، دسته بندی اجتماعی خود را دررابطه با تیپ شخصیتی زنان ذیلا ترسیم می نمایم:
این پُست را میخواهم به مناسبت مصالحه و آشتی سردسته اعراب خاورمیانه، عربستان سعودی با شیطان مقیم منطقه یعنی همین جمهوری اسلامی خودمان به یادگار ثبت کنم. تا چه قبول افتد و چه در نظر آید...
وقتی امروز فیلم سینمایی "تار" (Tár) را دیدم، اصلا فکر نمیکردم که لازم باشد در موردش مطلبی بنویسم تا اینکه در وبگردی کنجکاوانه مطالب مرتبط با فیلم که معمولا برای فیلمهای چالشی انجام میدهم، به نقدی برخوردم از شخصی به نام مسعود فراستی که در ایران وی را بعنوان "منتقد سینمایی" می شناسند! البته من بشخصه هیچ نقدی تا بحال از او نخوانده بودم تا همین ویدئوی زیر که بخود گفتم بهتر است این نقد را ببینم که هم نکات بیشتری در مورد فیلم بیاموزم و هم با نظرات و سبک کار این شخص آشنا شوم. ویدئوی مورد نظر این بود:
همانطور که در پُست قبل قول داده بودم در اینجا یک به یک مشکلات دهگانه خئاناباوری که در آنجا برشمردم را با راهکاری مطلوب یا همان راه حلهای نپتا مرتفع میکنیم تا دریابید که چرا میگویم و اصرار دارم که این فلسفه، بخوبی می تواند بعنوان یک سنتز یا هم نهاد برای خداناباوری و خداباوری در جوامع باشد و چطور میتواند در بلند مدت با حل مشکلات عدیده خداباوری و بسط عقلانیت و خردمندی عمومی و در عین حال آزادی معقول و متین عقیده و بیان، موجبات ترقی و رشد "مضاعف" بشر را فراهم آورد:
در این وبلاگ تاکنون به دفعات در مذمت و نکوهش فلسفه "تئیسم" (خداباوری) و یا همان "دینداری" خودمان، مطلب نوشته شده است (همین اول کار بگذارید در پرانتز بگویم که این خداباوری که موجب پدیدآمدن دین و مذهبی شده است؛ برای ما ایرانیان بصورت ویژه و اختصاسی، یک "حکومت دینی" سوغات آورده است! و این حکومت دینی آنچنان بلایی بر سر ملت ما آوار کرده است که امروزه فکر نمیکنم نیاز باشد کسی برای هموطن ایرانی من از معایب و مشکلات آن سخن سرایی کند).
تا کِی خامی؟ تا کجا ساده اندیشی؟ و تا چه وقت کج فهمی؟!
این قضیه دعوای کودکانه من به شاهزاده رضا پهلوی "وکالت می دهم" یا "نمی دهم"، این روزها شده است نقل محافل رسانه ای و در امتداد آن ملت بخت برگشته داخل و خارج ایران...
من سابق بر این می اندیشیدم که با اینکه مسلم است که مردم، در پیروزی انقلابات هیچ نقش اساسی ندارند یا اصطلاحا هیچ کاره اند و در حقیقت این قدرتهای متمرکز و صاحب برنامه و راهبری داخلی یا خارجی هستند که شعله انقلابات و تحولات ساختاری اجتماعی را بر افروخته و هدایت می کنند؛ ولی از طرفی همواره فکر میکردم که مردم حداقل، مکمل و یا تمام کننده یا امضا کننده انقلابات هستند؛ که در واقع این خیزش سال 1401 به من اثبات نمود که خیر! چنین نیست و من بدینوسیله اشتباه خود را تصحیح میکنم.
با این توضیح بیشتر که:
عاجزانه خواهشمندم یکی به من یاد دهد که چگونه می توانم به کارشناسان مسائل ایران بفهمانم که :
"آقا!
«مردم» یا «ملت» یک شخص حقیقی و معلوم و مشخص نیست! فرضا مردم پارس زبان حدود یکصد میلیون نفر آدم در دنیا هستند با یکصد میلیون طرز تفکر.
ای استاد!... اندیشمند!... پروفسور!... کارشناس!... نخبه!...
ای کسی که در رسانه ها تریبون داری
اصول و احکام محکم، مطلق و لایتغیر زندگی انسان که با وجود حقیقت محض، حتی علما و اندیشمندان نیز نمی خواهند آنرا بپذیرند:
این روزها همه جا صحبت از اعدام های سیاسی است.
فکر می کنم قبلا راجع به اعدام گفته ام. عملی به غایت اشتباه و مذموم که از حکومتهای عقب مانده سر میزند. اما اینجا باز هم میخواهم در پستی جداگانه تصریح و تاکید کنم که اعدام کردن یک مجرم و متخلف حتی با جرمهای سنگینی مثل قتل زنجیره ای و حتی نسل کشی هم فعلی غیر منطقی، غیر انسانی و شنیع است؛ چه رسد به اعدام اشخاص به جرم فعالیتهای سیاسی. علت اشتباه بودن آن هم کاملا مشخص و مبرهن است و من نمیدانم چرا یک عده به اصطلاح روشنفکر هم این قضیه ساده را نمی فهمند که حتی تنها یک بیت شعر هم در این خصوص خود بسیار گویاست:
دیروز بالاخره پس از سالها یک خبر نوید بخش آمد که کمی به آینده ایران امیدوارتر شدم و آن دیدار مسیح علینژاد (مسیح ایران) با مکرون "پرزیدنت کشوری که خمینی را برایمان لقمه گرفت" بود. این دیدار با اینکه غیر رسمی بود ولی بسیار اهمیت داشت و نوید روزهای خوب پیش روی را می دهد.
در حقیقت یکی از آرزوهای من در خصوص راهکار "واقعی" عبور از جمهوری اسلامی به واقعیت نزدیک شده است. که آن دیدار اپوزیسیون واقعی و نه فیک جمهوری اسلامی با سران فتنه 57 (اعضای اصلی G7 فعلی) برای برداشتن حکومتی است که خودشان بروی کار آوردند.
از سنین نوجوانی با دیدن فیلمهای سینمایی ترسناک در VHS که در رأسشان جنگیر ویلیام فریدکین (The Exorcist 1973) قرار داشت و همزمان خواندن کتابهای علمی تخیلی ژول ورن و جی اچ ولز و همچنین کتابهای رازآلود و معمایی که سرامدشان کتابی بود با نام فارسی "ارابه خدایان" (Chariots of the Gods? Unsolved Mysteries of the Past)؛ تا همین یکی دو ماه پیش یعنی چیزی بیش از سی سال آزگار، من که آدمی بار آمده ام که بسیار سعی می کنم منطقی و زمینی بیاندیشم و با فکت و استدلال علمی نظر دهم؛ از شما چه پنهان که هماره گوشه چشمی هم به آسمان و دنیایی ورای این جهان داشتم و از این فاکتور ناثبوتی هم در برخی تفکراتم بهره میجستم.
