دیروز بالاخره پس از سالها یک خبر نوید بخش آمد که کمی به آینده ایران امیدوارتر شدم و آن دیدار مسیح علینژاد (مسیح ایران) با مکرون "پرزیدنت کشوری که خمینی را برایمان لقمه گرفت" بود. این دیدار با اینکه غیر رسمی بود ولی بسیار اهمیت داشت و نوید روزهای خوب پیش روی را می دهد.
در حقیقت یکی از آرزوهای من در خصوص راهکار "واقعی" عبور از جمهوری اسلامی به واقعیت نزدیک شده است. که آن دیدار اپوزیسیون واقعی و نه فیک جمهوری اسلامی با سران فتنه 57 (اعضای اصلی G7 فعلی) برای برداشتن حکومتی است که خودشان بروی کار آوردند.
از سنین نوجوانی با دیدن فیلمهای سینمایی ترسناک در VHS که در رأسشان جنگیر ویلیام فریدکین (The Exorcist 1973) قرار داشت و همزمان خواندن کتابهای علمی تخیلی ژول ورن و جی اچ ولز و همچنین کتابهای رازآلود و معمایی که سرامدشان کتابی بود با نام فارسی "ارابه خدایان" (Chariots of the Gods? Unsolved Mysteries of the Past)؛ تا همین یکی دو ماه پیش یعنی چیزی بیش از سی سال آزگار، من که آدمی بار آمده ام که بسیار سعی می کنم منطقی و زمینی بیاندیشم و با فکت و استدلال علمی نظر دهم؛ از شما چه پنهان که هماره گوشه چشمی هم به آسمان و دنیایی ورای این جهان داشتم و از این فاکتور ناثبوتی هم در برخی تفکراتم بهره میجستم.
آیا هرگز دقت کرده اید که در اعتراضات اجتماعی بت داران و بت سازان همیشه پیروز بوده اند و بی بتان یا معترضین بی رهبر هماره بازنده؟ چرا؟...چون ذات انسان معمولا تمایل به بت سازی و بت پرستی دارد و نه آنارشی و حکومتهای اشتراکی.
توضیح بیشتر دهم؟ بروی چشم!
مقدمه یک: متاسفم، متاسفم و باز هم بسیار متاسف و ناراحت و خشمگین و افسرده هستم که بایست متن زیر را حتما در همین زمان حساس (اعتراضات قتل مهسا امینی) بنویسم. کاش دنیا اینگونه نبود. چقدر زیبا میشد اگر چیزهایی که ذیلا میخواهم بنویسم وجود نداشت و چرخ دنیا به خواست و اراده و تصمیم آزادی خواهان و خردمندان می گشت. ولی چه کنم که چنین نیست. چه کنم که مردم عادی بجان آمده از ِظلم و بیداد و استبداد چه مسلح و چه غیر مسلح بدون حمایت قدرتی برتر چه داخلی و چه خارجی بانی تغییرات رادیکال ساختاری یا همان براندازی حکومتها نمیشوند.
خیلی خوشحالم که هنوز جوهر پست قبلی ام خشک نشده!، مردم و دولت "فخیمه"* انگلستان کاری کردند که صحبتهایم در خصوص کندی ذهن نخبگان یوروپید (نژاد مغرور سفیدپوست اروپایی) بیشتر اثبات گردد:
از آنجا که مدتیست نوشته های اخیر من در خصوص تاریخ معاصر ایران رنگ و بوی تئوری توطئه یا همان (Conspiracy theory) به خود گرفته درحالیکه خود من آدمی به شدت واقع گرا و اهل استنتاج بر اساس فکتها و مستندات علمی هستم، لازم دیدم که برای آیندگانی که احتمالا روزی از این حوالی رد میشوند تا شاید خدای ناکرده ناپرهیزی کنند و بخواهند نوشته های مرا نیز مطالعه کنند؛ توضیحی ضروری در این پست بدهم. پس ای آیندگان؛ با من همراه شوید:
نمیدانم تکلیف آدم با ترانه ای با مضمون اجتماعی عالی که فوق العاده از لحاظ موسیقی و سازبندی و تنظیم زیبا و قدرتمند است ولی از شعری سست یا مهجور رنج میبرد، چیست. اگر شما میدانید راهنمایی کنید چون من اکنون با این وضعیت روبرو هستم:
سال هشتاد و چهار یعنی هفده سال پیش که آخرین سالهای تجرد خویش را طی مینمودم در سن سی و یک سالگی؛ متنی نوشتم به نام "من و زن". و مدتی بعد هنگامیکه صاحب وبلاگ شدم آن را با یک سری متون دیگر در همین وبلاگ قرار دادم. فحوای آن مطلب که شما می توانید در این آدرس بخوانید، این بود که من نمی توانم زن را بفهمم و دلایلش را هم تا آن حدی که برایم مسئله ساز شده بود در آن سن و سال و شرایطم در آنجا نوشتم:
نمی دانم آیا شما نیز چون من جلوی تلویزیون چنان حرص خورده اید که غم باد بگیرید! بیماری که من در سن نوزده سالگی دچارش شدم (گواتر) که علت آنرا صدالبته صدا و سیمای مزخرف جمهوری اسلامی میدانم:
میخواهم این پست را با یک پرسش آغاز کنم: آیا امارت اسلامی افغانستان برای نیاز اروپا به نیروی کار پس از کرونا شکل گرفت؟
شما چه فکر می کنید؟
امروز یک فیلم کارتونی دیدم که دیدم عجیب در راستای پست قبل من هست در خصوص جنگ انسانها با هیولاها (اورکها) در مجموعه داستان "ارباب حلقه ها". نام انیمیشن بود "هیولای دریا" (The Sea Beast) محصول همین امسال:
پس از تحلیل دو فیلم معروف هابیت و ارباب حلقه ها (حتما اگر آن دو مطلب را نخوانده اید از همین دو لینک سرخ رنگ معرفی شده بخوانید)، چون فکر میکنم ایده اصلی پشت این داستانها یعنی تقسیم دنیا بین "خیر و شر" و هشدار برای دفاع از خیر و سپس حمله به نیروهای شر همواره توسط سیاستمداران چهار کشور گروه جی 7 که چه بسا مهمترین کشورهای عرصه بین المللی تاریخ معاصر هستند (ایالات متحده امریکا، آلمان، فرانسه و انگلستان)* به شکلی بسیار جدی درجریان است؛ به حدی که اصول سیاست خارجی خود را بر این نظرگاه کارتونی کنترل شر و نگاه داشتن آن شر کذایی در فاصله هایی دور از مرزها و سرزمین های خود تنظیم میکنند؛ لذا برآن شدم تا این موضوع را در اینجا باز کنم:
با درود خدمت خوانندگان محترم وبلاگ همانگونه که در اینجا به تاریخ 5 اسفند ماه 98 قولش را داده بودم ادامه تفسیر خود را از داستان هابیت ها که کتاب مستقلی به نام ارباب حلقه هااست و در سه اپیزود نسخه ای سینمایی و بسیار مشهور و پرفروشی از روی آن نیز ساخته شده است را بالاخره در اینجا و این زمان تقدیم حضورتان میکنم:
نمیدانم چرا؛ ولی چند روز است عاملی بس قوی مرا با وجود امتناع خودم، مدام وا میدارد تا این پست را بنویسم و در اینجا قرار دهم!
من هماره سعی کرده ام علمی و منطقی صحبت کنم و حتی المقدور از فرضیه های بی بنیان بپرهیزم ولی این مطلبی که امروز در این شهر مسقط می نویسم از منظر خودم فرضیه ای است ناثبوتی ولی اجباری برای نگارشش دارم که گویی دست خودم نیست:
امروز یک بیت شعردیدم در استوری اینستاگرام آقای ایرج جنتی عطایی غول صنعت ترانه نوین ایران زمین که متاسفانه دارای یک پالس منفی شگفت آور برای من بود. آن هم از جانب شخصی که همیشه برایم ارزشمند و هنرمند واقعی بوده و هست و خواهد بود. و آن موج منفی این بود که ایشان ملت را به بروز خشم دعوت میکردند:
باتری های آینده براحتی میتوانند بیلیونها سال شارژ نگه دارند.
دلیل من: سیارات و ستارگان
این اجرام، بیلیونها سال است که دائم در حال چرخش و گردش اند و باتری مرکزی هسته آنها همیشه در این مدت فعال بوده و کمابیش تا بیلیونها سال دیگر هم ظاهرا به قوت خود باقی خواهد ماند.
