Monday, April 23, 2007

مرگ


با   روز  همیشه  به   سر   آید    بساط    دی

هرگز  به  چنگ   در  نمی افتد  هر آنچه  شد

انگار   قصه    و    رویایی     بیش     نیست

هر آنچه  از  این  پیش  گذشت  و  فسانه   شد

بی  هیچ    اراده   به   زمین   پای   مانده ایم

با   جبر   نیز   عمر،   زمان  را   پیــاله  شد

در فکر غوطه ور که چه باشد هدف ز زیست

وقتی   که   همان  فکر   نیز    نا اراده  شد

تا    زنده   مانده ایم   به   ظاهر   که  واقعیم

لیکن   وقوع   ما   عدمی    در    ادامه   شد

گویی   گذشت  عمر  بر مظان   باطل   است

بطلان    عمر    نیز    حساب  «زمانه»  شد

با   مرگ  هر  نفس ،  تمام   هم   و  غم   او

بر   تارک    جهان   بنشست  و    ترانه   شد

این  چرخه های  ممتد  مرگ و حیات و مرگ

تنها   به  نفع   کلان   روح    بی کرانه    شد

ما  نیز  در  تلاش   بهر  حفظ   نسل   خویش

دائم     کمک    کنیم    مرو    جاودانه    شد

بایسته است و نیک،  جای  فکر سوی   مرگ

با  زنـــدگی  مغـــازله  کرد  و  جـوانه  شد

تنها  زمانی  وحشت   از   مرگ  منطقی ست

کان  ترس  به دل عبرت  آن  ظلم  باره  شد

باید  که  دراندیشه  بود جای  مرگ، زیست

وقتی  همه  تعریف   جهان،   زورخانه شد

وقتی برای بود،           اجازت ز من نبود

پس کشف راز نابودی ام      بی بهانه شد