استیناف خاموش طبیعت

ما بی‌خبرانه پی رنج طبیعتیم ............................... با بی‌توجهی به زمین، بی‌کیاستیم

تا هست نهر و بحر و چمن بی تفاوتیم ...... در فصل خشک و پخش دَخَن پرشکایتیم

دائم شبانه روز از او در نهایتیم ....................... لیکن به وقت خرج نظر بی مروتیم

با کبر به سنگها و صخره‌هاش بنگریم ................ انگار اوست کودن و ما پُر ذکاوتیم!

از کوه و دامنش هماره بهره می‌بریم ........................ اما به حین تَرک، بانیان آفتیم

هرگز به شأن "خاک" توجه نمیکنیم ......... نسبت به "آب" نیز چه بی مهر و الفتیم

گر باز به عصیان خود اصرار بورزیم ................ خواهیم دید مورد قهریم و خِفَتیم

چون کشتی طوفان زده گیج و مشوشیم ........ چون قاتل محکوم به مرگی به نوبتیم

از ترس زلزله‌ست که بی‌خواب و‌ خور شویم ... وز غرش رعدی به سما غرق وحشتیم

با خیزش اقیانوس، بی‌خانمان شویم ............... وز تُندباد و سیل به هر سو به ذلتیم

پس بی‌درنگ سزا ست بکوشیم به تعلیم .............. بهر بقای خویش، اگر با فراستیم

با عشق و احترام، بر زمین نظر کنیم ................ گر خواستار نرمی و لطف طبیعتیم

Nature's Silent Appeal

Unwittingly, we tread the path of Nature's pain;

By scorning Earth, we prove our wisdom false and vain.

While streams and seas and meadows flourish, we ignore;

Yet when the drought descends, we cry and plead for more.

 

By night and day, we live on gifts that freely flow;

Yet when our debt is called, no seeds of thanks we sow.

We look upon her ageless cliffs with haughty eyes,

As though she's blind to truth, while only we are wise.

 

From mountain heights and verdant slopes, we reap our share;

Yet when we leave, we sow destruction everywhere.

We grant the sacred soil too little love or praise;

Nor cherish living waters through our careless ways.

 

If still we cling to arrogance and stubborn pride;

We'll reap the wrath and shame we cannot turn aside.

Like storm-tossed ships, bewildered on a restless tide;

Like souls condemned to death, with fate their only guide.

The fear of quaking Earth steals appetite away;

The thunder's voice can fill our hearts with stark dismay.

When oceans rise, our homes are swallowed by the deep;

By floods and raging winds, we wander, forced to weep.

 

Therefore, let wisdom guide us ere the hour depart;

For our own good, if wisdom dwells deep in the heart;

With love and reverence, let us guard this earthly sphere;

Then Nature's gentle grace shall bless lives we hold dear.