با ما ایرانیان چه زشت و موهن رفتارمیشود
چون خاطیان و مجرمین و دزدان
گفتار میشود
با مردمی که هستند اهل سلوک و شعر
در پَست ترین و خشن ترین رده
کردار میشود
دائم به ما زنند کسان، نیش آتشین
که اسفندیار هم به درد زخمش
بیمار میشود
ما سخت‌درعجب‌که چه بوده‌ست جرم ما
هم در وطن و هم برون ز مرز
چنین‌کار میشود:
از ظلم حکومت‌گران فرار کرده‌ایم
در سرزمینی دیگر هم نسل ما
چه‌خوار میشود
ما در وطن اسیر و به وقت گریز نیز
قهر است جای لطف ز هرسو فقط
نثار میشود
آهنگری به بلخ گنه کرد و ای عجب
که مسگری به
شوشتر او بی‌گُنه
به‌دار میشود!
در عالم منطق ندیدم کی و یا کجا
شخصی بجای دیگری، مدیون و
بدهکار میشود
این‌نیست رسم میهمان نوازی غربیان
گه زین‌به‌پشت و پشت‌به‌زین گه به
روزگار میشود
با ظلم به میهمان نشود دردتان دوا
از قهر و اشک او که بَتَر جهان‌تان
تار میشود!
ایشان به رویمان زنند انگ تروریست
غافل که ز تدبیر خودش، غربی
گرفتار میشود
چون روز، روشن است: خود ایشان سبب شدند
با حذف شاه بوده که «ارباب شر»
بیدار میشود
مُلایِ بدسگالِ سیه‌رویِ زشت خوی
آمد؛ زد آتش و به گِرد غرب؛
چو پرگار میشود!
گیریم غربی‌اند؛ حقه باز و خودپسند
ای شرقیان چرا ز شما اینچنین
اطوار میشود؟!
دردا که مشرقی‌بجای کارهای نیک،
هردم پی تقلید برمی آید و
ادبار میشود
لیک دل چو آفتاب منور بود از آنک؛